Chris O’Brien เกษียณเมื่อไม่นานมานี้หลังจาก 31 ปีในฐานะนักการศึกษา เขาเป็นครูประวัติศาสตร์และสังคมวิทยาของโรงเรียนมัธยม Mountain Ridge High School ใน Glendale รัฐ California ประเทศสหรัฐอเมริกา แต่ก่อนที่จะออกจากชั้นเรียนเป็นครั้งสุดท้าย O’Brien ได้มอบงานเขียนเรียงความสุดท้ายเอาไว้ เมื่อหลาย 10 ปีก่อนที่ Mountain Ridge เคยมีข่าวนักเรียนถูกจับกุมในคดีปลอมแปลงเงิน 5 คน เพราะพวกเขาพยายามใช้เงินปลอมในโรงอาหารโรงเรียน O’Brien เกิดความสงสัยตั้งแต่ ณ ตอนนั้นว่าทำไมต้องเป็นข่าวแย่ๆ เท่านั้น ที่คนอยากอ่าน ทำไมข่าวดีๆ ถึงไม่มีคนสนใจ อันที่จริงเขารู้คำตอบและเราทุกคนก็รู้คำตอบดี ก็เพราะว่าข่าวร้ายมันน่าสนใจมากกว่า

10 ปีต่อมา ข่าวร้ายก็กลับมาอีกครั้ง

ตอนนั้น EJ Montini ในฐานะที่ปรึกษาของสโมสรบริการชุมชนของ Mountain Ridge กำลังเขียนเกี่ยวกับงานของ O’Brien ในหลายๆ โครงการ หนึ่งในนั้นคือการให้เด็กๆ ได้ใช้โรงเรียนสร้างที่พักอาศัยเพื่อมนุษยชาติ  หัวหน้าโครงการก่อสร้าง Sam Hernandez บอก Montini ว่า

“เด็กๆ มาทุกเช้าวันเสาร์เป็นเวลา 17 สัปดาห์ พวกเขาทำงานในโครงการ ตั้งแต่ตอนที่มีแค่แผ่นคอนกรีตจนถึงเวลาที่ทุกอย่างสำเร็จ”

แต่ไม่นานก็มีข่าวร้ายว่านักกีฬามวยปล้ำใน Mountain Ridge High School มีคดีทำร้ายร่างกาย 5 แห่งในเมือง Glendale และนักมวยปล้ำ 2 คนจากโรงเรียนยังถูกตั้งข้อหาข่มขืนเพื่อนร่วมทีมในระหว่างการแข่งขัน ก่อนที่ O’Brien จะเกษียณเข้าต้องการที่จะทำข่าวนั้นให้ถูกต้อง

ทำข่าวให้ถูกต้อง

นี่เป็นสิ่งที่ครูผู้ยิ่งใหญ่ทำ O’Brien ส่งจดหมายฉบับหนึ่งถึง Montini เพื่อขอให้ปรับปรุงเกี่ยวบันทึกเกี่ยวกับข่าวที่ถูกตีพิมพ์

“ผู้อ่านจำเป็นต้องได้รับการเตือนว่าเรื่องเชิงลบที่พวกเขาได้อ่านนั้น ไม่ใช้ทั้งหมดของเด็กคนนั้น” O’Brien กล่าว

“วัยรุ่นส่วนใหญ่ที่นี่เป็นคนดี เขาได้ทำงานให้กับสโมสรบริการชุมชนที่ Mountain Ridge High School ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และฉันตื่นตาตื่นใจในความเมตตาและความเห็นอกเห็นใจของพวกเขา” O’Brien กล่าว

เขาได้รวมรายชื่อโครงการที่นักเรียนเหล่านั้นเข้าร่วมด้วย ทั้งโครงการธนาคารอาหาร โครงการที่ทำงานกับคนชราที่สูญเสียความทรงจำ โครงการชอาหารสำหรับครอบครัวยากจน และอีกมากมาย สิ่งสำคัญที่สุดก็คือแม้ว่าจะไม่มีอะไรที่นักเรียนเหล่านี้ทำแล้วได้รับการสรรเสริญในสื่อเลย แต่พวกเขาก็ยังคงทำมันต่อไป และนั่นคือข่าวดีที่สุด

โดย ผศ.ดร.จุมพล พูลภัทรชีวิน
หนังสือพิมพ์มติชน ฉบับประจำวันที่ 7 ตุลาคม 2560

เมื่อผู้ที่ทำงานสหกรณ์รู้ เข้าใจ และศรัทธาในอุดมการณ์ หลักการ แนวคิดและแนวปฏิบัติของสหกรณ์ เขาและเธอก็จะคิด พูด และทำงานสหกรณ์ด้วยจิตอาสา อย่างมีจิตสำนึกสาธารณะ คำนึงถึงประโยชน์สุขส่วนรวมมากกว่าผลประโยชน์ส่วนตนและพวกพ้อง จึงจะได้ชื่อว่าเป็นนักสหกรณ์ที่มีจิตวิญญาณสหกรณ์

ผู้บริหารสหกรณ์จึงควรต้องเป็น หรือพร้อมที่จะเป็นผู้เรียนรู้ เพื่อให้เป็นผู้รู้ ผู้เข้าใจ และศรัทธาในอุดมการณ์และหลักการของสหกรณ์ ทำงานด้วยการยึดมั่นในอุดมการณ์และหลักการของสหกรณ์ ไม่ใช่เข้ามาเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตนและพวกพ้อง หรือสร้างอาณาจักรของตนเอง

สมาชิกสหกรณ์พึงต้องเรียนรู้ เข้าใจ และศรัทธาในอุดมการณ์และหลักการของสหกรณ์ เรียนรู้ เข้าใจ และปฏิบัติตามสิทธิและหน้าที่ของการเป็นสมาชิกตามที่ระบุไว้ในข้อบังคับของสหกรณ์ ไม่ใช่เข้ามาเพียงเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตน เรียกร้องปันผลและเงินเฉลี่ยคืนสูงๆ เท่านั้น แต่ต้องรักษา ใช้สิทธิและหน้าที่ทั้งในฐานะสมาชิกและเจ้าของสหกรณ์

เครือข่ายสหกรณ์ทุกรูปแบบและทุกลักษณะต้องยึดมั่นในอุดมการณ์และหลักการของสหกรณ์ โดยเฉพาะการให้ความร่วมมือและการให้ความช่วยเหลือระหว่างกัน

หน่วยเหนือที่ทำหน้าที่ควบคุม กำกับ ดูแลสหกรณ์ จำเป็นต้องมีความรู้ ความเข้าใจ และมีความจริงใจในการทำงานกับสหกรณ์ภายใต้อุดมการณ์ หลักการ และแนวปฏิบัติของสหกรณ์ ที่รวมเรียกว่าจิตวิญญาณสหกรณ์อย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่ทำหน้าที่ในการควบคุม และกำกับสหกรณ์ด้วยการออกกฎเกณฑ์ที่ไปลดทอนศักยภาพของสหกรณ์ในการช่วยเหลือตนเอง การช่วยเหลือเพื่อนสหกรณ์ ชุมชนและสังคมในวงกว้าง แต่ควรดูแล ด้วยการออกกฎหมายหรือมาตรการที่จะเอื้อให้สหกรณ์ทุกประเภทและทุกขนาดสามารถทำงาน และพัฒนาสหกรณ์ให้เป็นไปตามอุดมการณ์และหลักการของสหกรณ์ได้อย่างเหมาะสมกับสถานการณ์ที่แปรเปลี่ยนไป ตามศักยภาพของแต่ละสหกรณ์ มากกว่าการออกกฎหมายหรือมาตรการสกัดกั้นการทำงาน และความเจริญเติบโตของสหกรณ์ เพียงเพราะมีผู้บริหารบางคนของบางสหกรณ์ (ซึ่งเป็นส่วนน้อยนิด) ที่ขาดจิตวิญญาณสหกรณ์สร้างปัญหาขึ้นมา ซึ่งโดยหลักการก็ควรเข้าไปจัดการเฉพาะคน เฉพาะสหกรณ์ที่มีหรือสร้างปัญหา ไม่ใช่เอาปัญหาของคนหรือสหกรณ์ที่มีปัญหา มาสร้างปัญหาให้กับสหกรณ์ที่ไม่มีปัญหา

สหกรณ์ที่ไม่มีปัญหาน่าจะได้รับการส่งเสริม สนับสนุน และพัฒนาศักยภาพให้สามารถปกครองตนเอง มีความเป็นอิสระ และมีความพร้อมที่จะเข้าไปช่วยเหลือสหกรณ์ที่มีปัญหาได้ ตามอุดมการณ์และตามหลักการของสหกรณ์ โดยเฉพาะหลักการข้อที่ ๔ (การปกครองตนเองและความเป็นอิสระ) และ ๖ (ความร่วมมือระหว่างสหกรณ์) มากกว่าการออกมาตรการมาสกัดกั้นด้วยข้ออ้างว่าเพื่อป้องกันปัญหา

กรมส่งเสริมสหกรณ์ โดยเฉพาะผู้บริหารในทุกระดับ ต้องเป็นหรือพร้อมที่จะเป็นผู้เรียนรู้เพื่อให้เป็นผู้รู้ ผู้เข้าใจ และมีศรัทธาต่ออุดมการณ์และหลักการของสหกรณ์ ท่านต้องบริหารจัดการสหกรณ์อย่างผู้ที่เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณสหกรณ์ ไม่ใช่บริหารตามตัวอักษรเท่านั้น เพราะบริบทและสถานภาพของสหกรณ์แต่ละประเภทและแต่ละขนาดมีความแตกต่างกันออกไป ความท้าทายของผู้บริหารจึงอยู่ที่ว่า จะบริหารอย่างไรจึงจะ “ส่งเสริม” และ “เอื้ออำนวย” ให้สหกรณ์สามารถ “สร้างความสำเร็จ” ให้กับสหกรณ์ได้ภายใต้อุดมการณ์และหลักการของสหกรณ์ มากกว่าการ “สกัดกั้น” “อุดรูรั่ว” หรือการตาม “แก้ปัญหา”

โดยสรุป ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องควรหยุดใคร่ครวญทบทวนบทบาท หน้าที่ และความรับผิดชอบของตนเอง ทั้งในงานส่วนตน และงานส่วนที่ต้องสัมพันธ์เชื่อมโยงกับผู้อื่นอย่างมีสติ และใช้ปัญญา แสวงหาแนวโน้มทางเลือกที่หลากหลาย เป็นไปได้ และพึงประสงค์ในอนาคต แล้วร่วมกันหาทางสร้างความสำเร็จให้เกิดขึ้น มากกว่าการติดกับดักอยู่กับการตามแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นในอดีต

การสร้างความสำเร็จที่พึงประสงค์ร่วมกัน มีคุณอนันต์มากกว่าการตามล่าหาแพะรับบาป การค้นพบความบกพร่องผิดพลาด หรือความล้มเหลวของผู้อื่น

สังคมไทยกำลังจะเข้าสู่การเป็นสังคมสูงวัยในอนาคตอันใกล้ สภาพเศรษฐกิจและสังคมที่พึงประสงค์ควรจะเป็นเช่นไร จึงจะเอื้อให้ทุกฝ่าย ทุกวัย อยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุขอย่างพอเพียง สหกรณ์ซึ่งเป็นองค์กรสำคัญอย่างหนึ่งในสังคม จะมีบทบาทอย่างไรในการเอื้อและช่วยสร้างสังคมที่พึงประสงค์นั้นให้เกิดขึ้น

สังคมสุขภาวะ และสังคมใส่ใจดูแลและแบ่งปันกัน ผนวกกับสังคมสูงวัย เป็นโจทย์ที่ท้าทายและรอคอยให้เพื่อนๆ ชาวสหกรณ์ มารวมตัว ร่วมคิด มารวมใจ ร่วมทำ สานฝันให้สังคม ๓ส. (สูงวัย สุขภาวะ ใส่ใจดูแลและแบ่งปัน) เกิดเป็นจริงได้ในสังคมไทย

ผมอยากเห็นสหกรณ์ไทยเป็นต้นแบบหนึ่งของสหกรณ์สร้างสรรค์และนวัตกรรม (Creative and Innovative Cooperatives) ให้กับสังคมโลกครับ

ครูหลายคนอาจมีความคิดอยากจะเปลี่ยนแปลงโรงเรียนของตัวเองให้ดียิ่งขึ้น และครูหลายคนก็อาจจะรู้ดีว่าเพื่อที่จะพัฒนาโรงเรียนของตนเองนั้น ต้องเริ่มเปลี่ยนแปลงที่ตรงไหน

 แต่มีครูเพียงไม่กี่คนที่ลงมือสร้างการเปลี่ยนแปลงอย่างจริงจัง แม้จะต้องเจอกับอุปสรรคและความยากลำบากในการจะไปถึงเป้าหมาย และ Ben Owens คือ 1 ในครูผู้เปลี่ยนแปลงระบบการเรียนการสอนในโรงเรียนของเขา ครู Ben เคยทำงานเป็นวิศวกรมากว่า 20 ปี ก่อนที่จะผันตัวเองมาเป็นครูสอนคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ในโรงเรียนมัธยม Tri-County Early College รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐอเมริกา เขา เป็นครูที่อุทิศตนอย่างมากเพื่อสร้างความเปลี่ยนแปลงให้ระบบการเรียนการสอน การวัดผล การพัฒนาครู ฯลฯ ในโรงเรียนของเขา ครู Ben เป็นสมาชิกกลุ่ม Hope Street Group National Teacher Fellow ที่ทำงานด้านการให้คำปรึกษาและขับเคลื่อนการพัฒนาระบบโรงเรียนโดยเฉพาะ สิ่งนี้ทำให้ครู Ben มีประสบการณ์มากพอที่จะเข้าใจว่าทางตันของการพยายามพัฒนาการเรียนการสอนในรั้วโรงเรียนของครูคนอื่นๆ นั้นมาจากอะไร

ประการแรกคือความพยายามเปลี่ยนแปลงระบบโรงเรียนของครูส่วนใหญ่ไม่สอดคล้องกับความต้องการหรือค่านิยมพื้นฐานของโรงเรียน

ประการที่สอง คือการที่ครูไม่สามารถกำหนดวิสัยทัศน์ที่ชัดเจนร่วมกันกับบุคคลอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องทั้งในและนอกโรงเรียนได้ และ

สุดท้ายคือการที่ครูไม่สามารถสื่อสารได้ชัดเจนถึงผลที่คาดว่าจะเกิดขึ้นเมื่อลงมือทำการเปลี่ยนแปลง

ครู Ben มองเห็นทางตันเหล่านี้ เขาจึงเริ่มขับเคลื่อนจากการทบทวนแผนการเปลี่ยนแปลงที่สอดคล้องกับความต้องการและวัฒนธรรมเฉพาะของโรงเรียนตนเองก่อน สิ่งที่ครู Ben ต้องการเปลี่ยนแปลงก็คือระบบการให้คะแนนแบบดั้งเดิมในโรงเรียน เขาเปลี่ยนมันให้กลายเป็นการให้อิสระนักเรียนได้เรียนรู้ตามสมรรถนะของตนอย่างเต็มที่ จากนั้นจึงเริ่มผลักดันให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องทั้งในและนอกโรงเรียนให้ช่วยกันลงมือสร้างความเปลี่ยนแปลง ผ่านการสร้างความเข้าใจถึงความสำคัญและบทบาทที่แตกต่างกันของแต่ละคนโดยจัดการฝึกอบรมครูและเจ้าหน้าที่ในโรงเรียน ตลอดจนจัดประชุมผู้ปกครองและนักเรียนเพื่อให้รู้เป้าหมายและวิธีการเปลี่ยนแปลงระบบร่วมกัน

สุดท้ายคือการจัดระบบติดตามผลลัพธ์แบบเรียลไทม์และการสื่อสารความคาดหวังที่สมจริงระหว่างกันในโรงเรียน กระบวนการเหล่านี้นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงในเชิงพัฒนา ครู Ben เชื่อว่าครูในพื้นที่อื่นๆ ก็สร้างสิ่งเหล่านี้ได้เช่นเดียวกัน และทุกคนรู้ว่าต้องทำอะไรเพื่อพัฒนาโรงเรียนของตน

โรงเรียนมัธยมโรเบิร์ตบรูซและฟาร์มเป็ด

โรงเรียนมัธยมโรเบิร์ตบรูซ ในประเทศอังกฤษ เสริมสร้างบทเรียนกลางแจ้งให้นักเรียน โดยการสร้างฟาร์มเลี้ยงสัตว์ 26 ชนิด อันได้แก่ กระต่าย หนูตะเภา หมู แพะ พังพอน ไก่ และเป็ด เป็นต้น แม้ว่าฟาร์มจะดูแลโดยผู้ใหญ่ แต่เด็กนักเรียนจะเป็นผู้ดำเนินงานต่างๆ ในฟาร์มและฝึกการทำงานเป็นองค์กร เพื่อฝึกทักษะการเป็นผู้ประกอบการและทำความเข้าใจเรื่องที่มาของอาหาร ทั้งนี้ ชาร์ลี ริกบี (Charlie Rigby) ผู้ก่อตั้งกิจกรรมนี้ เชื่อว่าฟาร์มจะช่วยเพิ่มการเรียนรู้นอกชั้นเรียนได้เป็นอย่างดี เพราะทำให้นักเรียนได้เรียนรู้ทักษะที่หลากหลายอย่างสนุกสนานและมีส่วนร่วม

ที่มา : http://www.telegraph.co.uk/

โรงเรียนเพื่อผู้ลี้ภัย

อเรจันดรา (Alejandra) กลายเป็นสมาชิกแก๊งค์ยาเสพติดในฮอนดูรัส หลังจากที่แม่หนีออกนอกประเทศและพ่อถูกฆาตกรรม ชีวิตของเธออยู่กับอันตราย แต่หลายเดือนหลังจากย้ายมาที่อินเดียนาโพลิส สหรัฐอเมริกา เธอได้กลับมาอยู่กับแม่และสมัครเข้าเรียนโปรแกรมสำหรับผู้ลี้ภัยที่ Indianapolis Public Schools (IPS) ที่นี่เปิดรับนักเรียนลี้ภัยท่ามกลางนโยบายไม่ต้อนรับผู้ลี้ภัยของทรัมป์ เป้าหมายก็คือเพื่อฝึกภาษาอังกฤษและให้การศึกษาขั้นพื้นฐาน แม้ว่าในช่วงแรกอเรจันดราจะต้องปรับตัวอย่างมาก เพราะที่ประเทศของเธอเมื่อมีความขัดแย้งการแก้ไขคือใช้ความรุนแรง แต่ที่นี่เธอต้องฝึกควบคุมอารมณ์ “ฉันอยากเป็นคนที่ดีกว่านี้ ฉันจึงต้องควบคุมตัวเองให้ได้” ตอนนี้อเรจันดรามีชีวิตในโรงเรียนเหมือนเด็กทั่วไป เธอนั่งรถโรงเรียน เดินกับแฟนระหว่างคลาส และฝึกทำสมการในชั้นเรียน

ที่มา : ที่มา https://www.theatlantic.com